Over de GGZ

Wat als het probleem in de GGZ niet alleen de wachtlijst is, maar het fundament? We hebben onze zorg zo ingericht dat zij functioneert als een marktmechanisme. Marktwerking in de zorg. Geintroduceerd door Jan Peter Balkenende van het CDA naar Amerikaans model. Alsof psychische nood kan worden opgeknipt in afrekenbare prestaties. Alsof een diagnose in de eerste plaats een toegangscode is tot financiering. Alsof productie belangrijker is dan ontmoeting.

En intussen hebben we in de maatschappij te maken met een steeds grotere vervreemding. We besteden meer tijd op schermen dan dat wij in verbinding zijn met de realiteit. Minder verbinding met elkaar. Met ons werk. Met ons zelf. En daarbij groeit de afstand. Van mens tot mens. Tussen hulpverlener en mens. Tussen systeem en ziel.

In mijn spreekkamer zie ik daar dagelijks de gevolgen van.
Maandenlange wachttijden. Technische taal. Protocollen die houvast moeten bieden, maar de kern missen. We behandelen mentale klachten. Maar raken niet de diepere laag waar het om gaat.

Want mentale ontregeling gaat zelden alleen over wat er mis is in het brein.
Het gaat ook over een leven dat zijn bedding kwijt is. Over richting verliezen.
Over meedraaien, zonder verbinding te voelen.

Zingeving wordt hierbij nog te vaak gezien als iets zachts. Iets voor erbij.
Geen serieuze leefstijlfactor. Terwijl onderzoek laat zien dat betekenis ervaren samenhangt met sterkere coping, meer flexibiliteit en grotere veerkracht.
Dat het beschermt tegen angstklachten, overspannenheid, burn-out en depressieve klachten.

Die kracht van bezieling onderschatten we nog steeds. Deze tijd vraagt niet alleen om méér behandelcapaciteit. Maar vooral om andere vragen. Niet alleen: wat is je diagnose? Maar ook: wat geeft jouw leven richting?
Het is tijd om weer terug te gaan naar wat ons wezenlijk bezield.

In mijn boek Bezield leven op doktersrecept beschrijf ik hoe bezieling een fundament kan zijn onder gezondheid. Geworteld in oude wijsheid én moderne wetenschap. Juist in een tijd van vervreemding hebben we iets nodig dat ons weer verbindt. Met onszelf. Met elkaar. Met wat er werkelijk toe doet.

Wat zou er veranderen als zingeving geen bijzaak was in de GGZ, maar het vertrekpunt?