Over ADHD

ADHD wordt vaak gezien als een duidelijke stoornis, maar in werkelijkheid bevinden we ons in een groot grijs gebied. De classificatie zegt iets over gedrag, maar niet over de mens daarachter. Er is geen harde scheidslijn, geen biomarker, geen eenduidige oorzaak. Toch organiseren we zorg alsof die grens wél scherp is.

Al vroeg in mijn loopbaan als huisarts raakte ik gefascineerd door ADHD. Niet alleen door het gedrag, maar vooral door wat eronder ligt. Ik werkte langere tijd binnen de GGZ en schreef het boek Dokter is het ADHD?, waarin ik deze thematiek verder uitdiepte. Wat mij steeds duidelijker werd: ADHD is geen diagnose in klassieke zin, maar een beschrijving van symptomen. Een label dat iets zegt over hoe iemand functioneert, niet over wie iemand is.

In de praktijk zie je een grote variatie. Er is een groep mensen die echt vastloopt en gebaat is bij behandeling. Maar er is ook een grote groep waarbij context, stress, prikkelverwerking en coping minstens zo’n grote rol spelen. Toch wordt de verantwoordelijkheid vaak bij de huisarts gelegd, terwijl de complexiteit juist vraagt om bredere duiding.

Een recent artikel in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde bevestigt dit beeld: ADHD kent geen natuurlijke grens. De diagnose blijft altijd een waarschijnlijkheidsoordeel. En toch bepaalt deze classificatie toegang tot zorg, medicatie en erkenning. Dat wringt. Want misschien zou de vraag niet moeten zijn: “heeft iemand ADHD?”, maar: “in hoeverre is er sprake van disfunctioneren en wat heeft iemand nodig?”

In de 2e volledig herziene druk van mijn boek Bezield leven op doktersrecept ga ik dieper in op deze andere manier van kijken. Niet de mens als optelsom van symptomen, maar als een bezield geheel van lichaam, persoonlijkheid en ziel. Ik laat zien hoe klachten signalen kunnen zijn van disbalans, en hoe je vanuit verbinding met jezelf tot herstel kunt komen. Het boek biedt inzichten én praktische handvatten voor meer rust, zelfinzicht en veerkracht. Een uitnodiging om verder te kijken dan het label.

Kijken we echt naar de mens achter de diagnose…
of blijven we hangen in het etiket?